Huis Perrekes vzw

Toen we bericht kregen dat mijn moeder naar de perrekes kon komen, waren we heel erg blij. Wat ze ons tijdens de eerste rondleiding beloofden, leek op maat van mijn moeder. De realiteit was het totaal omgekeerde. Op maat bleek ineens eenheidsworst zonder enige authenticiteit. De andere negatieve reviews, sluiten aan bij onze ervaring en zijn akelig herkenbaar. Tijdens de periode dat mijn moeder hier verbleven heeft, hebben we ons als familie nooit comfortabel gevoeld. Mijn moeder was zelf ontzettend ongelukkig hier en als we nog maar iets probeerde aan te kaarten om het voor mijn moeder aangenamer te maken, werd dit afgeblokt. Mijn moeder werd geacht te "zijn" en vooral geen eigen mening meer te hebben. De familie - wij dus - werden steeds opnieuw met de vinger gewezen. Het is al erg om met de dementie problematiek geconfronteerd te worden, laat staan dat je nog steeds moet aanhoren dat je de reden bent dat je moeder ongelukkig is. Het collectief denken zorgde ook voor zeer bizarre situaties. Personeel lijkt geen eigen mening te hebben. Enkel op woensdag kan er gecommuniceerd worden nadat er met zijn allen samengekomen is. Zo kon het zijn dat je zondag langsging en alles goed ging en woensdag een telefoontje kreeg dat we acuut op familie gesprek moesten komen omdat het niet goed ging. Veel vertrouwen geven dit soort situaties niet! Deze familie gesprekken leiden ook nergens naar. Uiteindelijk is het geëindigd op de manier waarop het blijkbaar voor meerdere andere personen is afgelopen. We werden via een omweg naar de uitgang begeleid. Enkel de 'makkelijke' casussen worden gehouden en alles wat wat meer effort vraagt, wordt aan de deur gezet. 'Goed leven met dementie', dit was het voor ons alvast niet. Think twice voor je je geliefde hier naartoe brengt. Ter info, ontzettend goede ervaring met Lindelo in Lille.

Wij dachten dat Huize Perrekes een prachtige plek was voor onze moeder. Wat zijn we geschrokken. Het begin was moeizaam omdat ze erg beperkt werd t.o.v. de zoete inval en de zelfstandigheid die ze thuis had. 14 dagen geen contact, geen eigen telefoon meer. Het personeel was erg vriendelijk en zorgzaam maar er waren massa’s wetten en regels die constant veranderen. Geen vragen stellen, geen voorstellen doen, geen uitleg geven bij haar persoonlijkheid… Jullie begrijpen het niet , jullie weten niet wat dementie is, je moet loslaten… Corrigeren…grens geven is een steeds terugkerende uitspraak daar. Toen we vroegen of onze moeder een paar weken naar haar dochter mocht op vakantie werd dat eerst geweigerd. Toen we aandrongen werd Carla Molenberghs kwaad in het bijzijn van mijn zus en ik « neem ze maar mee hou ze daar maar dan zult ge eindelijk begrijpen wat dementie is «  terwijl onze moeder regelmatig een maand naar haar dochter ging en dat met de nodige aanpassingen en begeleiding prima verliep. Mijn moeder ging na twee jaar in huize Perrekes weinig of niet achteruit ze bleef eigenzinnig, ondernemend, soms bemoeizuchtig en kritisch omdat ze altijd voor vijf eigenwijze kinderen en een blinde man moest zorgen. Dat hebben we dikwijls proberen uit te leggen daar. Toen ik na jaren zelf terug in België ging wonen vertelde mijn moeder dat C.M. tegen haar geroepen had « gaat gij maar bij uw dochter wonen » daar was ze zo van geschrokken dat ze dat aan iedereen vertelde, weken lang. Kort daarna werden wij uitgenodigd voor een familie vergadering ergens in mei 2023 en werd ons medegedeeld dat het beter was dat mijn moeder naar een ander huis verhuisde en dat ze perfect in staat was om in een service flat te wonen. NA TWEE JAAR! CM wou mijn moeder daar en dan in het gesprek betrekken zonder haar voor te bereiden en dat hebben ik geweigerd. We wilden dit eerst onderling bespreken, dan met haar spreken maar wij waren totaal in shock. Waarom na twee jaar iemand met dementie zomaar willen verkassen. Omdat ze niet snel genoeg achteruit ging? Lastig was… Op 24 mei kregen wij een aangetekend schrijven van C.M. in persoon dat we 60 dagen de tijd kregen om een «woon-en zorg omgeving op maat » te vinden voor onze moeder. « Jullie nemen de situatie niet serieus werd er gezegd. Het mooie huis, waar onze moeder jaren woonde, ( ook verschillende jaren in dagopvang), waar men « wonen, zorg- en begeleiding op maat van personen met dementie » beloofd, zet een demente vrouw na twee jaar zonder grondige reden aan de deur. Ik hoop dat andere families dit nooit moeten meemaken! SCHAAM U

Mijn grootmoeder heeft, ondanks haar dementie, nog zeer mooie laatste jaren beleefd in Huis Perrekes. De muziek, het koor, de warmte van het personeel en de huiselijke sfeer zorgden steeds voor een lach op haar gezicht.

Zorg voor de mens met dementie en zijn familie staat hier op één. Alleen maar lovende verhalen gehoord van mensen van wie familieleden hier een thuis gevonden hebben. Hier mag de mens met dementie nog echt mens zijn en wordt hij in zijn waarde gelaten.

Prachtig initiatief waar mensen met dementie in hun waarde worden gelaten en de zorg patiënt en familie verbindt. Veel dank voor de goede zorgen waarmee onze patiënten omringd worden.

Een verblijf in Perrekes leek ons de beste oplossing op maat voor ons moeke. Helaas stemde de realiteit helemaal niet overeen met de mooie woorden op de website, in de media en met de info die we ontvingen tijdens de intakemomenten. Het (toe)vertrouwen van de kinderen werd beschaamd. Ons moeke was nog niet klaar voor een leven zonder betekenisvolle activiteiten. De dagen werden gevuld met groentjes kuisen, een knoop aannaaien, naar de kampioenen kijken, ronddwalen. Gsm werd verboden en er zijn constant wijzigende regeltjes. Hierover was geen transparantie communicatie mogelijk. Bovendien werd info betr. medicatiegebruik geweigerd, valpartijen werden verdoezeld, anti-psychotica werd er zonder overleg toegediend, uiteindelijk werd onze moeder als palliatieve patiënt in spé behandeld… maar ze ging niet dood. Een beleidsteam dat letterlijk uitspraken doet zoals: "ik moet ze hier niet hebben, neem uw moeder mee, het maakt niet uit naar waar, ik wil er geen verantwoordelijkheid meer over", zijn verbijsterend en staan in schril contrast met de profilering naar de buitenwereld toe. Moeke werd uiteindelijk -op onwettige wijze en volstrekt tegen de wil van de kinderen in- gedumpt in een ziekenhuis. In 'de Villa' wordt er een 'corrigerende en begrenzende' aanpak gehanteerd die écht leven in de kiem smoort. De constante boodschap: "we moeten loslaten, we gaan allemaal een beetje dood, we moeten samen wenen (!), ..." creëert een sfeer van collectieve apathie en breekt mensen met dementie die verstandig, zelfstandig, ondernemend waren/zijn. Bewoners die nog écht willen leven, ondanks de dementie, passen niet in het profiel en worden zélf losgelaten door Perrekes… Ik hoop dat geen enkele ouder met dementie, geen enkel kind van een ouder met dementie dergelijke toestand nog zal meemaken. Daarom is het belangrijk dat de buitenwereld (kinderen van ouders met dementie, de woonzorglijn, de zorginspectie, departement zorg, expertisenetwerk dementie, opleidingsinstanties van zorgpersoneel, andere voorzieningen voor mensen met dementie) ook toegang hebben tot deze inside informatie over het reilen en zeilen in de Villa. In Huize Perrekes ligt de lat laag, onbehaaglijk gênant laag.

Huis Perrekes is een fantastische plaats met fantastische medewerkers voor mensen met dementie of alsheimer. Een super mooie thuis vol muziek en warmte.

Zeer slechte ervaring gehad met dit centrum. Niet wat we onze grootmoeder toewensten en al helemaal niet wat Huis Perrekes zelf pretendeert te zijn